Nu begint het te korten

Als je zo laat in het jaar op vakantie gaat ,duurt het wel even voor het zover is .Nog twee weekjes en het is zover.Toch mijne hip hip hoera zul je maar pas horen van zo gauw ik daar de grond onder mijn voeten voel.Ik vind er niets leuks aan aan die drukte op de luchthaven .Wel vreemd dat anderen mensen vanaf het moment zij die luchthaven betreden wel een vakantiegevoel krijgen .Dit heeft niets te maken met vliegtuigangst of zo want vliegen doet me eigenlijk niets.

Natuurlijk ben ik wel blij dat het bijna zover is , misschien vreemd maar het voelt ook aan als thuiskomen .Je kunt nauwelijks geloven dat het toch nog mogelijk is een band te scheppen met iemand die je pas veel later leert kennen maar het is wel zo .Ondanks dat wij hier in Belgie niet knuffelen in de familie ,sta ik daar al met mijn armen wijd open om hen te omhelzen .Ja, fijn gevoel dat ik toch ginder heb geleerd .



Voor diegene die niet direct mee zijn ,even een update .



Op 6 juni 1994 keek ik naar de herdenkingsfeesten van 50 jaar D Day die op dat moment gaande waren in Frankrijk.Plots komt me iets te binnen hetgeen mij jaren terug nieuwsgierig had gemaakt .Een dikke 14 jaar eerder had ik van mijn moeder 'haar trouwboekje' nodig voor 't school ,daar stond in te lezen dat zij een on erkend kind was .Natuurlijk zo jong en zo curieus vroeg ik mijn moeder meteen wat dit te betekenen had ,gezien ik wel een opa had gekend.Tja, haar antwoord was toen klaar en duidelijk ''vraag dit maar aan je oma ''.Nu ik durfde dat langst geen kanten ,bang dat ik iets ging opentrekken waarmee ik haar zou kwetsen ,liet ik dit dus rusten en ben er nooit meer terug opgekomen tot dan die bewuste D Day feesten.Plots zag ik mezelf rekenen en of dit wel eens van betekenis zou kunnen zijn en ja warempel klopte dit nog.

Met mijn bevindingen nam ik de telefoon en belde naar mijn ma en ze zal heus wel geschrokken zijn want ik heb haar direct verteld wat ik had ontdekt .Ik moet zelfs nu nog steeds lachen met het lef die ik toen had .Ze kon niets anders dan toe geven dat ze dus een kind was van een geallieerde ,alleen wist zij er zelf niets van ,zelf schrik om haar moeder erom te vragen en hetgeen zij van familie al die jaren had gehoord was dat het een Engelsman moest zijn .Ik heb haar toen echt wel opgestoken van'' ga haar toch dat vragen ,stel dat die man nog leeft en jou wil zien ''.Zij op haar beurt is dus naar haar moeder getrokken ,heeft eigenlijk mijn als excuus gebruikt om zo haar eigen vragen ook beantwoord te krijgen .Mijn grootmoeder had van hem nog een foto van toen met de oorlog ,zijn adres stond nog op de achterzijde geschreven en met het idee dat wij die toch niet zouden vinden heeft ze die ook gegeven .



Je kunt je wel voorstellen hoe ontzettend blij ik was ,zeker toen ik hoorde dat het een Amerikaan was.Ik heb van enthousiasme direct de ambassade opgebeld .Denkend die gaan mij wel helpen .En ergens hebben zij dit ook wel gedaan na eerst mij te zeggen dat ik een privéwet overtrad en dat zij dus zomaar geen gegevens konden vrijgeven .Hetgeen zij wel wilde geven was een postadres van het dichtstbijzijnde postkantoor bij zijn 50 jaar oude adres .Zij stelde voor dat ik dat postkantoor aanschreef en dat zij eventueel wel konden verder helpen indien hij daar nog in de buurt zou wonen .

Ik heb twee brieven geschreven ,eentje naar het oude adres en het andere naar het postkantoor .Bleek later dat die brief van het postkantoor ook diegene was die hem heeft bereikt.Nog geen twee weken laten kreeg ik hier telefoon ,eerst niet goed beseffende wie ik aan de lijn had(een van zijn dochters ) ,denkend wie heb ik nu hier ,echt je kan nauwelijks geloven dat onze zoektocht zo simpel is gelopen.Het postkantoor heeft de brief direct aan mijn grootvader zijn broer gegeven die de week nadien op een family reunion de brief aan zijn broer heeft doorgegeven .We werden direct uitgenodigd en in juli zaten we(mijn moeder,broer ,ik en mijn toekomstige man )op het vliegtuig.

Door een vliegtuigpanne moesten we de tussenvlucht die later op de dag voorzien was, de dag nadien nemen ,we werden door United ondergebracht in een hotel .Niet wetend dat op dat moment de tv ploeg in Yeager Airport stond te wachten .

Een dag later tja kwamen we dit te weten , een groot deel van de familie was opgetrommeld en daags nadien was de krant er om een artikel te schrijven .

Ik ben ze ontzettend dankbaar en blij dat ze hun hart voor ons hebben geopend .Het is een heel anderen wereld en we leren er nog steeds van.Spijtig dat ondertussen mijn grootvader is overleden maar ben zo blij hem echt gekend te hebben en denk er nog veel aan hem terug .Aan de kans dat hij ons gegeven heeft want niet iedereen zou zijn hart openstellen voor onbekende .

En o ja ,het speelt zich allemaal af in West Virginia en daar gaan we weer heen later op deze maand.

Foto's volgen later, heb ze nog steeds niet ingescand .