Het kan keren in je leven …
Jaar na jaar je zelf en je partner inschrijven in de greencardlottery . Eerste jaar verwacht je wel iets , tweede jaar al iets minder , derde jaar heb je nog steeds hoop maar gaandeweg elk jaar dat volgt geloof je nog weinig in deze zaak .
Dan kom je op een keerpunt in je leven , van het is nu of nooit . Als we ooit in Amerika willen geraken dan maar op een andere manier , een E2 visum . Een manier die je geen garanties geeft om er te kunnen blijven en mogelijk zelf maar tijdelijk is maar niettemin iets waarnaar je al 20 jaar om droomt en het is nu of nooit .
En het wordt nu ! We besloten om het huis te verkopen , iets wat ook niet gemakkelijk ging want in volle bankcrisis loopt de verkoop niet vlot . Maar toch we gaven niet op en diende onze plannen te verzetten tot de verkoop erdoor is . Want dat is het laatste dat we willen ons huis moeten te verkopen aan een lagere prijs om er maar vanaf te geraken .Uiteindelijk elke cent die we kunnen krijgen is een cent die later onze opbouw terug alleen maar kan versterken .
Dan volgt de verkoop en kunnen we uitkijken naar een huurwoning en eens we daar gesetteld zijn op zoek gaan naar een mogelijk business in WV , dat in aanmerking kan komen om aan te kopen .
Een kleine mom and pop business . Liefst in de buurt van Grandma om toch dichterbij de familie te zitten . Nu dat dit niet meteen ons te beurt valt was te verwachten maar we waren niet ongeduldig .Uiteindelijk hebben onze plannen al zoveel jaren in beslag genomen , dus een enkel jaartje meer of minder zal het niet aan liggen .
En dan denk je tijd terwijl , goh stel je voor als je de greencard zou winnen , dan zou het nog eens zo gemakkelijk worden . Je kan dan meteen verhuizen , daar ter plaatsen zoeken naar een goede zaak , iets wat toch veel mooier plan lijkt en stukken eenvoudiger ook .
Dat dit heel anders zou uitdraaien , tja daar denk je niet aan .
Tot het moment gekomen is om te checken naar je status bij de greencardlottery . Nu ook geheel geen verwachttingen , check ik eerst my old man zijn inschrijving en het is een neen . Dan kijk ik naar mijn inschrijving en zie tot verbazing "you have been selected" staan met een heel laag casenummer ook .
En eerlijk , ik kreeg meteen ook zo mijn twijfels , twijfels of dit wel de manier zou zijn om eraan te beginnen . Want ja , ik geloofde niet echt dat mijn deelname zou verzilverd worden . Waarom , heel eenvoudig . Ik ben invalide door een verkeersongeval en waarom zou men op mij staan wachten .
Maar dan even snel denk ik weer waarom niet , gezinnen waarvan de vrouw niet werkt waren ook geen probleem , je zou het bijna kunnen zien als hetzelfde . De man die zijn gezin onderhoud is ook zo bij ons het geval .
Ik heb het niet uitgeschreeuwd onze selectie . Gewoon omdat ik mijn twijfels bleef houden . Uiteindelijk heb ik nooit eerder iemand zien vertrekken dat een handicap had en al zeker niet de geselecteerde .
Heel veel twijfels die ik ook kenbaar heb gemaakt aan my old man en familie . Maar zij verklaarde mij voor gek . Vooral het feit dat we wel genoeg geld hadden , my old man een rijk gevulde loopbaan had . De mogelijkheid dat zij naar zijn werkervaring zouden kijken . Iets wat ik ook al bij anderen gelezen had dat men dit deed als de geselecteerde niet voldeed , maakte dat ik het heel proces van paperwerk voltooide .
Dat het anders zou uitdraaien ons interview had ik niet verwacht .
En mede door dit heb ik sterk de indruk dat men wel dieper de geselecteerde controleert en weet wie ze te zien gaan krijgen .
Bij afgifte documenten krijg ik eerst wel positieve commentaar van hoe gemakkelijk ik het hen wel had gemaakt . Dan zegt de bediende ons , zullen we eerst met u starten , u man kan zich later nadat u bent goedgekeurd altijd terug een afspraak maken om zijn status te veranderen . Ik ben echt verbaasdd en zeg hem neen , ik wil ons beide meteen laten goedkeuren . Hij geeft eerst nog aan dat het ons wel € 600+ kan kosten en als ik eerst ga en ik niet slaag , ik niet alle geld kwijt ben . Ik zeg hem toch voor ons beide te willen betalen en we mogen dit aan het volgend loket gaan doen .
Dan worden we terug opgeroepen en komt de volgende vraag , wie gaat u sponseren ?
Nu ben ik helemaal uit de lood geslagen want in alle verhalen op al die jaren heb ik nog nooit gelezen bij iemand anders dat zij hun moeten laten sponsoren . Bij verloofden visum ja maar niet bij de greencard . Trouwens ik ben zo verbaasd van zijn vraag dat ik antwoord "hebt u eigenlijk de bankstatement bekeken van mijn bank ?" . O nee, zei hij zover ben ik nog niet en ook zou hij dat later evenmin doen ?
(Door het voorgaande , zowel 1 persoon maar af te willen handelen en de vraag om sponsors maken mij ter plaatse eigenlijk heel beroerd . Ik denk dat ik toen al besefde dit is niet juist . Op geen enkel ander verhaal van greencard winnaars heb ik dit ooit al tegengekomen en ik heb er al heel veel gelezen op al die jaren heen . Het besef dat zij wel weten dat ik een mogelijke risk ben om ooit op invaliditeit ginder te komen staan , komt weer op . Hetgeen ik anderen al altijd heb voorgehouden , van waarom zouden ze mij toelaten . Het feit dat ik hier mijn invaliditeit wilde opgeven , iets wat niet echt hoefde op te geven want ik kon dat evengoed meenemen want er bestaan zulke verdragen tussen landen die dat mogelijk maakt . Maar ja dat was in strijd met zaken doen en ik bedoel , ik ga geen zaak openen en dan invaliditeit blijven trekken he , ook al zou de werkkracht van my old man komen .)
De vraag om wie mij sponsor zou zijn , doet me beseffen dit loopt hier fout .
Dan wordt mijn diploma gekeurd en zelfs naar de school gebeld om vertificatie van het document . Dan geeft men mij aan dat mogelijk dit niet voldoende is om aan de eisen van de greencard te voldoen . Als ik vraag of my old man dan in aanmerking kom , wordt dat meteen afgedaan als niet mogelijk . Ik ben de geselecteerde en niet hem , als ik via hem wil emigreren dat moet hij geselecteerd worden .
( Op dit moment besef ik zeker dat ik afgekeurd wordt , meer nog ik heb nooit geen kans gemaakt .Ik heb al meermaals gelezen als een geselecteerde niet in aanmerking kwam dat de echtgenot(e) zijn aanvraag wordt bekeken , hetgeen ze hier radicaal weigerde te doen .
Tja dan weet je al hoever je bent he .
We mogen terug gaan zitten en wachten tot de counsil ons roept . Hij geeft dan ook meteen aan dat mijn scholing niet voldoende is en ik wordt geweigerd . Als ik hem dan vraag of ik nog mijn familie kan bezoeken , zegt hij heel droog "you have a denial visa ."
Ondanks het feit dat men mij heeft geweigerd om scholing (wat zeker kan) , heb ik sterk de indruk dat men ons had willen weigeren nog voor ik aan de beurt kwam , misschien doordat ze wisten dat ik invalide was . En ja , waarom zou een land iemand binnenlaten waarvan ze kunnen verwachten ooit ervoor te moeten opdraaien . Ik snap het eigenlijk wel . Maar had men mij ooit gevraagd een papier te moeten tekenen dat ik ervan af zou zien , ik zou het gedaan hebben . Dat de weigering niet zo meegedeeld kon worden , snap ik ook wel , men zou nogal snel discriminatie kunnen roepen . Zou niet gepast zijn he om iemand aan te geven dat je ze niet wil om een handicap . Denk dat dit ook nooit aanvaard had geweest door wie dan ook . Maar het ergste is , ik snap en begrijp het echt wel . Nochtans slagen "wij" hier ook goed in om een goed leven op te bouwen dus "iets" negatiefs hoeft dit niet te betekenen . Ik zou dit eigenlijk niet mogen zeggen want ik heb er natuurlijk ook geen bewijzen van en meer ,het doet er helemaal ook niet meer toe . Ik had het wel liever geweten dat had mij een trip bespaard naar daar en hadden wij onze plannen voorde E2 visum niet opgeborgen . Nu kon natuurlijk geen een van beide meer .
Ik besef nu ook dat ik hier in Belgie beter af ben , zeker medisch gezien . Bedoel het gemak dat wij hadden om hier de bank binnen te stappen om de lening te krijgen voor dit toch duur huis , had ik nooit ginder kunnen doen of de zaken hadden daar heel goed moeten draaien . Mijn leven hier is veel gemakkelijker ook dan het ooit ginder zou zijn geweest . Daar twijfel ik niet aan maar we hadden er zeker ook iets opgebouwd , zeer zeker . My old man heeft veel kennis te zaken op veel gebied en konden indien we wensten zelf inspelen op de familie hun bedrijvigheid daar .
En ik heb er echt wel vrede mee ondanks ik het nog steeds niet correct vind .
Ik wil niet teveel uitweiden ivm de scholing maar toch een kanttekening , toen ik school liep en in mijn vijfde middelbaar zat , werd er een nieuw leerplan opgemaakt dat maakte dat de mensen die toen afstudeerde plots de mogelijkheid kregen om nog een 6de specialisatiejaar te doen . Hetgeen ik ook heb gedaan . Een 7de jaar bestond toen gewoon niet en ik kon van het 6de middelbaar rechtstreeks ook naar de hogere school of zelfs inschrijven voor de Dcursus ,een leerkrachten opleiding . Maar blijkbaar heeft men enkele jaren later een nog grotere schoolhervorming door gevoerd dat maakte dat een 7de specialisatiejaar werd ingebracht en pas na 7de naar het hoger onderwijs kon doorstromen ,ook naar de leerkrachtenopleiding . Deze schoolhervorming is pas tot stand gekomen 2 jaar na mijn afstuderen .
Ik ben dan ook net na het afstuderen zwaar verongelukt en heb toen 3 jaar revalidatie doorlopen .
Ik heb het ook opgegeven om anderen emigratieverhalen nog te volgen , het zat te diep . Trouwens zo af en toe lees je ook over anderen hun ellende en als lezer ga je er eigenlijk snel aan voorbij welke impact dit kan hebben , wat zoiets te weeg brengt . Ik spreek hier in Belgie met niemand er nog over , voor hen is het alsof het een kleine tegenslag was en er wordt waarschijnlijk ook gedacht ze zijn er allang weer over . En ondanks ik er wel vrede mee heb om hier mijn leven verder te zetten , zit het me nog steeds heel diep om gewoon niet meer te kunnen afreizen , mijn familie terug te zien .
En elk jaar dat er verstrijk , is de kans dat ik nog zou kunnen reizen kleiner . Als ik eerlijk ben ,zou het me niet verbazen als vroeg of laat mijn been dient geamputeert te worden . Men spreekt nog steeds van een mirakel dat ik het heb kunnen behouden ,met alle gevolgen van dien natuurlijk . Maar moest dit zich voordoen , dan zie ik me nooit meer vliegen .
Dus dat laatste vreet aan mij , het nog kunnen reizen en niet welkom zijn .
En waarom weer eens een postje zoals deze ? Tja , iemands vraag op facebook waarom ik niet langst kom . Dan rakelt het keer op keer terug op .
Reactie van Auntie Mary op facebook :
I want everyone to know. this is my blood niece. Who is never allowed to come home and see her family again.are hearts Are broken We love them and this is one of the hardest things I have ever had to go through with knowing. I will never get to see her gain , they can't even come home now to visit. It is so sad. Hoping some day some how they can . And just waiting. Pray every day . There will be away .
Moest ik terug in tijd gaan , ik zou nooit maar ook nooit meer voor inschrijven . Gut feeling , nooit negeren als je die krijgt !
No comments:
Post a Comment